Myrna Castillo Kabiyak Tagalog Penekula 【EXTENDED — 2027】

"Halika," sabi ni Luis. "Basahan kita ng tula."

Natagpuan ni Myrna si Luis isang araw sa kanilang maliit na apartment, may kasamang ibang babae. Hindi siya sumigaw. Hindi siya umiyak sa harap nila. Ang ginawa niya, kumuha ng papel at sinulat ang pinakamahaba, pinakamadilim na monologo ng kanyang buhay — ngunit walang karakter na sumambit. Tanging siya lang ang nakabasa noon.

"Hindi ko alam kung paano," sagot ni Myrna. "Paano mo patatawarin ang taong naging tahanan mo, tapos bigla na lang ginawa kang dayuhan sa sarili mong puso?" Myrna Castillo Kabiyak Tagalog Penekula

Tumawa si Myrna. Sa gabing iyon, may isinulat siyang bagong linya sa kanyang journal: "Ang pag-ibig ay hindi ang mga salitang hindi mo mabigkas. Ito ang katahimikan sa pagitan ng dalawang pusong nagkakaintindihan."

Naging sila. Tatlong taon ng tula, musika, at mga gabing ginagabing ng mga ilaw ng Maynila. Ngunit gaya ng lahat ng kwento ni Myrna, dumating ang punto ng "kabiyak" — ang pagkawatak-watak. "Halika," sabi ni Luis

Sa wakas, nahanap ni Myrna ang wakas. Hindi ito masaya. Hindi ito malungkot. Ito ay totoo.

Isang umaga, may dumating na email si Myrna. Mula kay Luis. Hindi siya umiyak sa harap nila

"Hindi ko mahanap ang wakas," bulong ni Myrna. "Paano mo tatapusin ang kwento ng dalawang taong ayaw namang magwakas, pero parehong pagod nang lumaban?"

Ngunit sa likod ng kanyanf tapang ay may gabi-gabing pagdududa. Madalas mag-isa si Myrna sa kanyang escritorio, hawak ang isang lumang litrato ni Luis na may nakasulat sa likuran: "Para sa babaing magpapatawad sa akin balang araw."

Nasa isang maliit na bahay-kubo si Luis. Payat. Maputla. Ngunit nang makita si Myrna sa pintuan, ngumiti siya — ang parehong ngiti labing-anim na taon na ang nakalilipas.