Sigurisht, "qysh dush" ka edhe anën e saj të errët. Nëse të gjithë e çelin "qysh të duan" pa asnjë respekt për tjetrin, shoqëria kthehet në kaos. Prandaj, kjo frazë funksionon më së miri brenda kufijve të vetëdijes dhe përgjegjësisë. Ajo nuk do të thotë "bëj ç'të vijë për dore", por më tepër "shprehu autentikisht". Një muzikant që luan vetëm për vete mund të bëjë zhurmë; një muzikant që luan "qysh do" duke ditur se ka të tjerë që e dëgjojnë, krijon art.
Në botën moderne, ku gjithçka po bëhet automatike dhe e programuar, "qel add qysh dush" është një lavdërim i improvizacionit. Një muzikant xhazi nuk e luan kurrë një këngë dy herë njësoj; ai "e çel qysh do" në atë moment, bazuar në emocionin e çastit. Po kështu, në jetë, kjo frazë na fton të reagojmë në mënyrë organike. Ajo na kujton se planet perfekte shpesh dështojnë, por përshtatja e gjallë dhe krijuese ndaj realitetit është ajo që na shpëton. Nuk je i lidhur për dore nga dikush tjetër; ti je solisti i melodisë sate. qel add qysh dush
"Qel add qysh dush" fillon me një imperativ: "qel" (hape/luaj). Por nuk specifikon çfarë ose si . Duke i shtuar "qysh dush", folësi ia kalon kontrollin total tjetrit. Kjo është liria në formën e saj më të pastër. Në një shoqëri ku shpesh jemi të rrethuar me rregulla, ligje të pashkruara dhe pritshmëri sociale, kjo frazë vepron si një shkëputje prej tyre. Ajo të thotë: "Askush nuk po të dikton ritmin. Nuk ka nota të gabuara, përveç atyre që nuk i lë zemra të dalë." Sigurisht, "qysh dush" ka edhe anën e saj të errët
Në gjuhën shqipe, e veçanta e dialekteve dhe e shprehjeve popullore qëndron në fuqinë e tyre për të thënë shumë me pak fjalë. Një nga këto fraza që ka depërtuar thellë në kulturën urbane dhe në mentalitetin e lirë të shqiptarëve, veçanërisht në trevën kosovare, është: "Qel add qysh dush" (Luaj si të duash / Vepro sipas dëshirës). Ajo nuk do të thotë "bëj ç'të vijë