Nang magkagabi, si Sanmao ay natutulog sa ilalim ng tulay. Binalot siya ng malamig na hangin. Niyakap niya ang kanyang tuhod.
Pero sa kabila ng kanyang kalungkutan, hindi siya sumuko. Si Sanmao, ang batang may tatlong buhok, ay patunay na kahit ang pinakamaliit na tao ay kayang magdala ng malaking liwanag sa madilim na mundo.
"Nawala ko po ang pitaka ni Lola. May lamang dalawampung piso para sa gamot niya," hikbi ng bata.
Doon, nakakita siya ng isang batang babae na umiiyak. "Anong problema mo?" tanong ni Sanmao. Sanmao Tagalog Version
At sa eskinita ng Maynila, sa gitna ng ingay at usok, may pag-asang nabubuhay—nakasabit sa manipis na balikat ng isang batang ulila.
Tumingin si Sanmao sa ilog. Mabilis ang agos. Alam niyang mapanganib, pero tumalon siya! Sumisid siya sa maputik na tubig. Makalipas ang ilang sandali, lumutang siya na may hawak na maliit na supot—ang pitaka!
Noong unang panahon, sa isang makipot na eskinita sa Maynila, may nakatirang isang batang lalaki na ang ulo ay may tatlong piraso na lamang ng buhok. Sanmao ang tawag sa kanya ng mga tindera ng taho at ng mga driver ng traysikel. Nang magkagabi, si Sanmao ay natutulog sa ilalim ng tulay
Pero si Sanmao ay matalino at matapang. Sa halip na umiyak, tumakbo siya sa tabing-ilog.
Walang nanay si Sanmao. Walang tatay. Ang bahay niya ay ang bangketa, at ang unan niya ay isang lumang diyaryo.
Pumunta siya sa palengke. Nakita niya si Aling Rosa na nagtitinda ng isda. "Aling Rosa, ako na po ang maghuhugas ng bangketa ninyo kapalit ng isang pirasong tinapay?" nakiusap si Sanmao. Pero sa kabila ng kanyang kalungkutan, hindi siya sumuko
Ngumiti si Sanmao. "Wala na. Masaya na ako na nakatulong."
Tuwang-tuwa ang batang babae. "Salamat, Sanmao! Paano kita matutulungan?"